HSP-blog:Linkje

Een aantal jaar geleden werkte in voor een instellingsapotheek. We werkte voor verschillende instellingen. Veel verzorgings- en verpleegtehuizen. Maar ook voor de gehandicaptenzorg. En we hadden ook een paar bijzondere instelling. Onder andere een psychiatrische instelling met mensen die een delict hadden gepleegd. Uit de gevangenis, maar nog niet klaar voor de maatschappij.

Mijn taak was o.a. contacten op al deze locaties onderhouden. En zo was ik regelmatig te vinden op deze locaties. Op een dag werd ik uitgenodigd om naar de instelling te komen met ex-gedetineerde. Ik was natuurlijk wel benieuwd, en ja, ik vond het ook een beetje spannend.

een hsp-blog. Over mijn leven en een mooie les.
Isolatie is alleen

Ik werd ontvangen door een zeer bevlogen teamleider. Ik vond het bijzonder om te zien hoe het vol liefde kon vertellen over zijn vak. Terwijl ik de cijfers hoorde van terugval en me dat deed schrikken, was hij tevreden met iedereen die niet terugviel. De sfeer in het gebouw was top, en dat lag zeker aan zijn uitstraling.

Bij de rondleiding liet hij mij de isolatiecel zien. Vol trost vertelde hij dat deze al 7 jaar niet meer in gebruik was geweest. Dat hadden zijn team en hij voor elkaar. Ik had nog nooit zo’n cel gezien, de films waar ze in voorbij komen zap ik, met mijn hoogsensitieve brein, altijd door. En daar stond ik dan. En om het me echt te laten ervaren liet hij me er even alleen in. Ik zal het niet snel vergeten.

Deze week was ik weer even in isolatie. Dit keer op een gezellig kamer met een groen bladeren motief. En een computer en telefoon die me heel veel contact met de buitenwereld gaven. En toch voelde ik de link.

De link van er niet bij horen. Dat is een van de trauma’s die vaak naar boven komt. Het gevoel buitengesloten te worden. Vaak ontstaat dit in de kindertijd: erbij horen is heel belangrijk.

Als volwassenen blijft zo’n overtuiging vaak in je systeem zitten. Dat is niet erg. Als je maar ziet wat er gebeurd. Dat kun je er daarna ook naar handelen. En dan zien wat er gebeurt, dat is wat reflectie met je doet. Begrijpen en anders gaan handelen. Want dat is volwassen gedrag en dat voelt zoveel beter dan de overtuiging.

Ik ben ervan overtuigd dat jij dat kan. En anders doen we het samen.

Meer blogs lezen, meld je aan via onderstaande button in de banner. Dan krijg je er elke week 1 in je email box.

HSP meets HSP

ik zie je …. terwijl jij je anders voelt
ik zie je …. terwijl jij straalt en geniet
ik zie je …. terwijl je worstelt met je gevoel
ik zie je …. terwijl je met andere meer bezig bent dan met jezelf

Je bent niet de enige. Hooggevoeligheid is een mooie eigenschap, en soms een beetje lastig. Maar je bent zeker niet alleen.

Wil je gelijkgestemde ontmoeten en je verhaal en tips uitwisselen. Dan is dit je kans.
Op maandag 27-9 om 20.00u organiseer ik een gratis online ontmoeting. Geef je op via het inschrijfformulier. Leuk als je erbij bent!

HSP-blog: Spelen

Ik heb geen idee waarom ik hier ben. Nou ja, eigenlijk weet ik dat wel. Ik heb het te danken aan mijn oudste zoon, een goed marketingconcept en mijn uitstelgedrag.

Al weken rijd ik met mijn oudste zoon naar turnles. En naast de turnles zit Monkey Town. Voor degene die het concept niet kennen. Een binnenspeeltuin met naam. Mijn zoon vraagt steevast elke week: Wanneer gaan we naar Monkey Town? Getriggerd door een paar felle kleuren en een aap die de gevel sieren. Mijn antwoord is dit jaar veranderd van ‘In de vakantie’, naar ‘in de grote vakantie’.

Maar nu voelde ik me echt een slechte moeder worden en met meer tijd dan voor een kind goed is in de vakantie, toog ik met 2 kinderen naar deze apenstad.

Al binnen 3 minuten wist ik al niet meer waarom ik me dit aandeed. Ik als HSP en mijn kinderen natuurlijk ook, krijgen zoveel prikkels te verwerken dat je het gevoel hebt dat je in een glas cola bent beland. En ja, ik kan niet anders zeggen, ze hebben echt hun best gedaan. Met planten, groene, rustige kleuren. Maar een hoog gebouw, met een enorme hoeveelheid kinder- en volwassengeluiden is veel.

Ik heb ook nare ervaringen. Alleen in een binnenspeeltuin met een zoon, een baby en een tas. Zoon 1 zat vast, toen ik eindelijk tas en baby beetje veilig had geïnstalleerd en naar boven was geklommen en ik kan je vertellen, dat die apparaten echt niet voor mijn volwassen lichaam zijn gemaakt. Was mijnheer alweer beneden. Het idee dat er luttele ouders dit tafereel hadden gezien hielp ook niet. Het is staat nog steeds in mijn hersenen opgeslagen bij afdeling persoonlijke rampen, nog net niet versleept naar trauma’s.

Nu wist ik waar ik aan begon en met…als de kinderen het maar naar hun zin hebben…in mijn achterhoofd zocht ik het tafeltje wat het beste voelde. Nog niet geïnstalleerd om zoon 2 stond al bij mij. Huilend. Hij vond het niet leuk. Zoon 1 chaperonneerde hem binnen 1 minuut. Zo zijn ze dan ook wel weer. Hij durfde niet meer in het klimtoestel. Hij was van de glijbaan gegaan en die ging effe te snel. Zoon 1 vond het wel geweldig, 3 jaar leeftijdsverschil en iets andere spieraanleg doen een hoop.

HSP-blog spelen
Spelen met spelen

Mijn werk begon, want meteen rechtsomkeer maken voelde ook niet goed. Samen kijken wat wel kon. Even bij mama zitten. Overhalen. Begrip. Nog even op de trampolines met je broer. Negeren. Troef: iets te eten. Allemaal wisselend resultaat. Ondertussen kijk ik wanhopig naar andere ouders die rustig achter hun laptop zitten en waarvan de kinderen 1 keer per middag langskomen. Überhaupt zwaar respect dat je hier ook nog kunt werken. Ik zou nog geen letter op papier krijgen.

Nu werkt 1 ding altijd bij de jongste: eten. En dat laatste is geen probleem. De ruimte voor horeca en volwassenen is in elke binnenspeeltuin groter dan de ruimte voor de kinderen. Dat snap ik wel hoor, ik begrijp ook wel iets van marketing… maar heb er toch altijd een beetje moeite mee.

Ik had met mijzelf afgesproken dat ik vier uur een mooie tijd vond om te vertrekken. Dan had ik het een kans gegeven voor de oudste en kon ik ze daarna met een filmpje wel vermaken tot het eten.

Het liep tegen vieren en de drukte in het speelparadijs werd minder. Ik was niet de enige die er zo over dacht. Mijn jongste was al even weer aan het spelen en toen ik even naar het klimrek keek  zag ik hem ineens boven staan, onder begeleiding van de oudste. Ik was aangenaam verrast. Zijn angst was hij langzaam aan het overwinnen.

Nu kon in natuurlijk niet gaan. Deze ontwikkeling is belangrijk. En ja, hoor. Hij kreeg er steeds meer plezier in. En ik steeds minder. Want nu vond ik het wel tijd om te gaan. De rollen waren omgedraaid. Mijn zoons maakte in ijl tempo rondjes over het klimrek en de grote glijbaan. Met plezier op hun koppies. Maar ik had het wel gehad.

Gelukkig hielp het luidruchtige omroepapparaat wat lekker resoneerde in de metalen hal. Onverstaanbaar maar toch knetterhard. Ik wist op te maken: OVER 20 MINUTEN GAAN WE SLUITEN. De kinderen hadden het ook begrepen. Gedwee kwamen de mannetjes aan om hun schoenen aan te trekken.

Ik ben voorlopig weer verlost. Nog even bedenken wat ik ga zeggen als we de volgende keer naar turnen rijden. Ik ga er eens mee spelen.